+31610957015 coendewit@gmail.com

NK Duatlon 2012 in Tilburg

NK Duatlon 2012 in Tilburg

Na de geweldige ervaring in Borne was het duidelijk dat ik snel ervaring op wil doen door aan zoveel mogelijk duatlonwedstrijden deel te nemen. De eerstkomende wedstrijd was meteen een nationaal kampioenschap dus ik moest me inschrijven bij de NTB voor een wedstrijdlicentie zodat ik wel in aanmerking zou kunnen komen voor een medaille. Vervolgens Alex Bergsma van TVA gevraagd om me een snelcursus duatlon te geven zodat ik beter beslagen ten ijs zou komen. Werkelijk overladen met tips en tricks verscheen ik in Tilburg.

Het inleveren van de fiets leverde ditmaal geen problemen op en ik mocht de fiets lekker dicht bij de uitgang plaatsen net als de andere NK deelnemers. Dit keer had ik de schoenen al op de pedalen vastgeklikt en met een elastiekje bevestigd aan de snelspanner van het achterwiel en aan het aansnoermechanisme van de schoen. Nog eenmaal de tips van Alex doorgenomen en snel gaan inlopen. Het weer was aangenamer dan vooraf bedacht en na even rondgekeken te hebben zag ik dat de meesten ervoor kozen om zonder mouwen te starten. Op dat moment heb ik besloten om mijn thermoshirtje uit te laten. Hiervan heb ik geen spijt gehad want ook op de fiets heb ik het geen enkel moment koud gehad.

De start verliep prima maar ik kwam erg slecht in m’n ritme. Dusdanig slecht dat ik in de eerste kilometers begon te twijfelen of ik een erg slechte dag had. Nu heb ik tijdens de wedstrijd nooit last van zenuwen en heb ik vaker aan een NK meegedaan dus ik besloot niet toe te geven aan mogelijk vluchtgedrag maar vol te houden zo slecht als het op dat moment ging. Na twee van de vier ronden sloot ik aan bij de groep waar ik op basis van mijn ingeschatte loopkwaliteiten eigenlijk had verwacht te zitten. Het tempo in de groep zakte behoorlijk in en na enige discussie (!) besloot ik om op kop te gaan omdat de concurrenten nog voor deze groep liepen: Armand van der Smissen en Remco Grasman. Remco Grasman haalden we bij, hij gaf al aan dat hij niet harder kon vanwege pijn aan z’n voet. Armand van der Smissen liep ver voorop en was uit het zicht.

De wissel verliep deze keer erg gesmeerd. Ik had nog geen koppeltraining geoefend maar met de tips van Alex heb ik het wisselen vele malen gevisualiseerd en ik heb daardoor deze keer al erg snel gewisseld. Maar helaas kreeg ik op de fiets mijn schoenen niet dicht. Na een tijdje prutsen werd ik ingehaald door Remco Grasman en Gerben Schreurs en toen was de maat vol: dan maar fietsen met open schoenen. Het fietsen was pittig vanwege onverwacht veel wind en ook het voorziene draaien en keren. We moesten zes rondjes met daarin per rondje: drie keerpunten van 180 graden én een doorkomst bij Parc Fermee waar ook niet hard gereden kon worden. Erg veel remmen en accelereren! Mijn kuiten begonnen halverwege op te spelen, nog net geen kramp maar ik zat er dicht tegenaan. De laatste twee ronden heb ik niet meer op de pedalen gestaan om m’n kuiten te sparen. John Aalbers bleef de hele rit in de buurt. Remco Grasman haalde ik na twee ronden weer in omdat hij last van kramp had. Hij bleek later uitgestapt te zijn. Ik lag dus op een tweede plek in m’n categorie! Door alle keerpunten kon ik mijn belangrijkste belager, Roland Besselink, goed in de gaten houden. In Borne kwam hij me nog in het fietsonderdeel voorbij maar nu kon ik hem voorblijven.

Ook de tweede wissel ging snel. Ik kwam tegelijk met John Aalbers binnen maar ik wisselde zelfs sneller dan deze ‘oude rot’! Maar wat had ik een last van m’n kuiten en hamstrings. John haalde me bij en liep even naast me maar kreeg snel in de gaten dat ik niet meer vooruit te branden was en liep van me weg. Het heeft me een ronde gekost van 2,5 kilometer voor ik weer enigszins kon doorlopen. Ik zag ondertussen dat Roland Besselink niet meer dichterbij kwam dus de noodzaak om voluit te gaan was er niet en ook niet omdat een plekje opschuiven in het klassement er ook niet inzat: Armand van der Smissen was werkelijk ongenaakbaar en werd als 44-jarige ook overall winnaar. Het werd me op dat moment duidelijk: ik ga gewoon een zilveren medaille winnen! Vooraf hoopte ik op een bronzen medaille en dat zou natuurlijk al geweldig geweest zijn. Een geweldig mooi resultaat waarbij ik naast één van de grootste Nederlandse duatlonambassadeurs op het podium mocht, ik voelde me vereerd!

Ik wil iedereen nogmaals hartelijk bedanken voor de vele leuke reacties via de verschillende media!

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *