+31610957015 coendewit@gmail.com

9-6-2013 Cyclespeed: RBR Groningen

Na diverse wedstrijden voorzichtig te zijn gestart en door mijn oren open te houden begrepen te hebben dat je de slag niet moet missen, begon het idee te groeien dat ik een snelle start in Groningen aan zou moeten kunnen: in het begin van het seizoen heb ik trainingsachterstand opgelopen door een infectie waardoor ik een snelle start niet aandurfde. Jannemien, mijn vriendin, wilde aanvankelijk niet mee naar Groningen vanwege de afstand. Maar toen ze doorkreeg dat ik deze wedstrijd echt in de aanval wilde gaan heeft ze zich bedacht omdat ze bij een goed resultaat wel ter plekke wilde zijn.

Sandra de Jonge reed ook mee, dus de auto zat helemaal vol met drie volwassenen, een dreumes in een Maxi-Cosi, twee fietsen, een aantal grote tassen en een kinderwagen. Omdat Sandra vroeg aanwezig wilde zijn waren we erg lekker op tijd en was er tijd zat om zelfs koffie halen. Armand van der Smissen, kwam langsfietsen, en wees ons weinig subtiel op ons bakje koffie: ‘Dopage, dopage!’. Tekenend voor de ontspannen sfeer die heerst bij duatlons. Tijdens het inlopen liepen we een stukje op met Armand kon ik hem op mijn gebruikelijke ingehouden wijze over mijn vorm meedelen dat deze groeiende is. Ik verwachte vooraf concurrentie van Armand die dankzij zijn ijzersterke wedstrijdmentaliteit altijd gevaarlijk is, Gerben Schreurs die sinds het voorseizoen in vorm is, Juul van der Kruijs die in Horst erg goed presteerde, Erik van der Heijden wisselt goede met mindere wedstrijden af dus moeilijk in te schatten.

Snel na de start loop ik met het verwachte groepje, maar wel zonder Armand en Caimin, die ik daar wel had verwacht. Er staat behoorlijk veel wind waardoor ik dankbaar van de aanwezigheid van wat medestanders gebruik maak. Vier rondjes waarvan ik in de één-na-laatste het kopwerk voor mijn rekening neem. Het groepje is op dat moment uitgedund en alleen Juul van de Kruis en Erik van der Heijden en ik zijn overgebleven. Juul zet nog flink aan voor we parc fermé ingaan. Ik heb deze keer een goede wissel en ging als eerste de fiets op. Terugkijkend op de foto’s van Jannemien, waar per foto de tijd is vastgelegd, zie ik dat ik na 15:34 met de helm op en fiets in de hand wegrende. Het rondje is iets te kort ongeveer 4,9 kilometer, maar met de extra meters in het wisselvak en het tijdsverlies vanwege helm en fiets pakken was het een prima tussentijd!

Eenmaal op de fiets heb ik direct gas gegeven en pas na een minuut of tien durf ik achterom te kijken. Ik weet niet wat ik moet verwachten maar ik ben toch wel verbaasd dat ik zelfs in de verte niemand zie. De vorige wedstrijden was het fietsonderdeel het onderdeel om lekker te herstellen, maar nu met het gevoel de anderen voor te moeten blijven blijf ik hard doortrappen. Er staat ook dusdanig veel wind dat er geen ontkomen aan is hard te trappen. Twee ronden lang houd ik het vol om te pushen. Van enige strijd is geen sprake behalve van die met de elementen: waaien kan het in Groningen! Ik rijd parce fermé binnen en wederom een soepele wissel, ook dankzij de Pyro’s.

Het lopen is zoals altijd even onwennig, maar gelukkig geen kramp of andere ongemakken. Met nog twee rondes te gaan en geen tegenstanders in zicht begint het nu door m’n hoofd te spelen dat ik hier gewoon ga winnen. Terwijl mijn eerste ronde al een eind opschiet hoor ik via de speakers dat Erik aan zijn afsluitende onderdeel begint. Het lopen gaat relatief makkelijk omdat ik ook niet diep hoef te gaan en langzaam komt de finish in zicht. Al heel ruim voor ik de finish nader is het al geen verrassing meer dat ik ga winnen, maar toch word ik op de streep overvallen door een flinke portie blijdschap: mijn eerste overwinning in een duatlon!